LNDlANA JONES l ŠWlĄTYNlA ZAGŁADY
Wszystko się moźe zdarzyć
SZANGHAJ, 1935
Bądź ostrożny.
Nie wiedziałem, że mówi pan w moim języku, dr. Jones.
Tylko przy specjalnych okazjach.
To prawda, że znalazł pan Nurhaczi?
Wie pan, że to prawda.
Zeszłej nocy jeden z pańskich ludzi próbował go zabrać bez zapłaty.
- Obraził pan mojego syna. - To pan mnie obraził.
Darowałem mu życie.
Nie przedstawisz nas?
Willie Scott. A to jest lndiana Jones,
sławny archeolog.
Myślałam, że archeolodzy to dziwaczni faceci, szukający mamuni.
Mumii.
Dr Jones odnalazł Nurhaczi
i odda mi go... natychmiast.
Kim jest ten Nurhaczi?
Schowaj pistolet, synku.
Oddaj, co mi się należy, inaczej... "wszystko się może zdarzyć".
Otwórz to.
Diament, Lao. Obiecałeś mi diament.
O, Lao!
Na zdrowie.
Lao, zrobił dwie dziury w mojej sukni z Paryża.
Siadaj!
A teraz przynieś mi Nurhaczi.
Z przyjemnością.
Kim, u licha, jest ten Nurhaczi?
Oto on.
Nurhaczi to malutki gość.
W środku znajdują się szczątki Nurhaczi,
pierwszego cesarza dynastii Manczu.
Witaj w domu, stary.
A teraz oddaj mi diament.
Ma pan specyficzne poczucie humoru, czy nie dosłyszałem?
- Co to jest? - Antidotum.
- Na co? - Truciznę, którą pan wypił, dr. Jones.
Trucizna szybko działa, dr. Jones.
- Lao! - Zatrzymaj ją sobie, znajdę inną.
- Dobrą tu mają obsługę. - To nie jest kelner.
Wu Han to mój stary przyjaciel. Jeszcze nie koniec gry, Lao. Antidotum.
Lndy!
- Nie martw się, zabiorę cię stąd. - Za późno.
Towarzyszyłem ci w wielu wyprawach, ale tę największą tajemnicę
odkryję pierwszy, lndy.
Proszę nie rozpaczać, dr. Jones. Wkrótce się spotkacie.
Za dużo pan wypił, dr. Jones?
Do licha!
- Antidotum! - Gdzie jest diament?
Nie ruszaj się!
Chodź.
Nie chcę zginąć!
Kim ty jesteś?
Ale numer! Lądowanie awaryjne!
Gazu, Short Round!
Okej, dr. Jones. Trzymajcie się za brzuchy!
Dzieciak prowadzi ten samochód!
- Gdzie jest antidotum? - Dopiero cię poznałam.
- Daj mi to! - Nie jestem dziewczyną tego rodzaju!
Nie ma czasu na igraszki, dr. Jones. Mamy towarzystwo.
Obyś się zakrztusił.
Nie strzelać!
Prosiłem, żebyście się usunęli!
Ale zabawa.
Trzymaj to.
Gdzie mój pistolet?
- Gdzie pistolet? - Opaliłam palce i złamałam paznokieć.
Doktor Jones! Nazywam się Weber.
Rozmawiałem z pana asystentem. Zarezerwowaliśmy trzy miejsca.
Polecicie, niestety, z ładunkiem żywego drobiu.
- Czy to żart? - Nie mieliśmy nic innego.
To pani jest słynną amerykańską wokalistką Willie Scott?
Ma pan u mnie butelkę dżinu.
Przykro mi, Lao Cze.
LAO CZE - CARGO POWlETRZNE
Żegnaj, doktorze Jones.
Jesteś poskramiaczem lwów?
Pozwalam ci się z nami zabrać, więc przymknij buzię.
Okej, laluniu?
Zabrać się z wami? Nie możesz oderwać ode mnie wzroku!
Taak?
SZANGHAJ CHlNY
CZUNGKlNG
O, nie.
O, nie!
- Obudź się, człowieku! - To jest dr Jones, laluniu!
Dr. Jones. Proszę się obudzić.
- Jesteśmy na miejscu? Dobrze. - Nie.
Nie ma pilotów!
Zniknęli.
Umiesz prowadzić samolot, prawda?
Nie. A ty?
Czy to takie skomplikowane?
Wysokościomierz, w porządku. Prędkość, okej.
Paliwo.
Paliwo!
- Mamy problem. - Dr. Jones!
- Shorty? - Nie ma spadochronów.
Shorty, pomóż mi. Rusz to pudło.
Shorty, bierz nasze rzeczy.
Ponton? Nie toniemy, tylko się rozbijamy.
Trzymaj się, Shorty.
- Trzymaj się! - Nie mogę oddychać.
Zwolnij.
Nie było tak źle, prawda?
Hamulce!
Nie cierpię wody, nie znoszę być mokra...
- l nienawidzę cię! - Dobrze.
W porządku, Shorty. Nic ci nie jest?
Gdzie my właściwie jesteśmy?
- W lndiach. - Skąd wiesz?
Mam nadzieję, że to obiad. Umieram z głodu.
Dziękuję.
Nie mogę tego zjeść.
To ich tygodniowy posiłek. Oni naprawdę umierają z głodu.
- Przepraszam, może pani to... - Jedz.
Nie jestem głodna.
Obrażasz ich i przynosisz mi wstyd. Jedz.
- Jedz. - Jedz.
Nadchodzą złe wieści.
Czy przewodnik mógłby zabrać nas do Delhi?
- Muszę wracać na uniwersytet. - Tak, Sajnu was poprowadzi.
W drodze do Delhi, zatrzymacie się w Pankot.
- To nie jest po drodze. - Pójdziecie do pałacu Pankot.
- Myślałem, że jest opuszczony. - Nie.
Nastał nowy maharadża
i pałac znowu znalazł się w mocy ciemnego światła,
które zabija moich ludzi.
- Co się stało? - Zło mieszka w Pankot.
L tak jak monsun...
...okrywa ciemnością...
...cały nasz kraj.
Cały kraj.
Zło?
- Jakie zło? - Widzisz? Złe wieści.
Słuchaj So Wah Mu, a będziesz żył dłużej.
Przyszli z pałacu
i zabrali Siwalingę z naszej wioski.
- Co zabrali? - Šwięty kamień, który ochrania wioskę.
Dlatego Siwa nam cię zesłał.
Nikt nas nie zesłał. Nasz samolot się rozbił.
- Rozbił się. - Nie, nie.
Modliliśmy się do Siwy, by nam pomógł odnaleźć kamień.
Siwa sprawił, że spadliście z nieba.
Dlatego pójdziecie do pałacu Pankot,
znajdziecie Siwalingę i przyniesiecie go nam z powrotem.
Przyniesiecie go nam.
Dr. Jones, czy oni rozbili samolot, by tu pana sprowadzić?
Nie, to strachy na lachy. Nie martw się tym.
Stąd zabrali kamień.
Był gładki, podobny do kamieni w świętej rzece?
- Tak. - Z trzema poprzecznymi liniami?
Reprezentującymi trzy poziomy wszechświata?
Widziałem takie kamienie.
Dlaczego maharadża zabrał go stąd?
Powiedzieli, że musimy się modlić do ich bóstwa.
Nie chcieliśmy tego robić.
Jak to możliwe, że brak jednego kamienia zniszczył całą wioskę?
Gdy zabrano kamień, wyschły studnie, a w rzece pozostał sam piasek.
Ziemia pożarła plony, a zwierzęta zamieniły się w proch.
Pewnej nocy na polach wybuchł pożar.
Mężczyźni poszli go gasić. Gdy wrócili, kobiety płakały.
Dzieci...
Mówi, że ukradli im dzieci.
Sankara. Sankara.
Sankara.
Chłopiec uciekł z diabelskiego pałacu.
Lnne dzieci dalej tam są. Co robimy, dr. Jones?
Jak pan myśli?
Ktoś wierzy, że kamień pomyślności tej wioski
jest jednym z zaginionych kamieni Sankary.
- Co to jest Sankara? - Fortuna i sława, chłopcze.
Fortuna i sława.
Willie, wsiadaj wreszcie.
Poczekaj, lndy! Nie mogę tak jechać do Delhi.
Nie jedziemy do Delhi, tylko do pałacu Pankot, laluniu.
Nie jadę do Pankot, jestem piosenkarką.
Muszę zadzwonić do mojego agenta. Jest tu gdzieś telefon?
Przestań marudzić. To drogie perfumy.
Jedź ze mną do Ameryki, dostaniemy pracę w cyrku.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
O, jakie wielkie ptaki!
To nie są ptaki, skarbie, to nietoperze wampiry.
Nietoperze?
Opuść trąbę, to nie boli.
Wiesz, czego ci potrzeba? Dobrej kąpieli.
Bardzo śmieszne.
Cała mokra.
Dobrze mi było w Szanghaju.
Miałam domek z ogrodem.
Moi przyjaciele byli bogaci, chodziliśmy na przyjęcia.
Nie cierpię wychodzić na dwór.
Jestem piosenkarką, mogę stracić głos.
Rozbijemy tu obóz.
Dawaj.
- L co? - Dwie szóstki.
Trzy asy. Wygrałem. Jeszcze dwa razy i całkiem pana ogram.
To poker, Shorty, wszystko się może zdarzyć.
- Gdzie znalazłeś takiego ochraniacza? - Złapałem go.
- Co? - Japończycy zabili jego rodzinę.
Mieszkał na ulicy. Złapałem go, gdy dobierał się do mojej kieszeni.
Najbardziej mi przeszkadza ten jej wrzask.
Oszukuje pan, dr. Jones. Wziął pan cztery karty.
Zapłaci pan teraz.
- To była pomyłka. - Szuler z pana.
Oszukuje pan, dr. Jones. Jest mi pan winien 10 centów.
Co to jest.
Ja oszukuję?
Będę przez pana biedny. To żadna zabawa.
- Nie gram. - Ja też nie gram.
Wszędzie pełno żywych stworzeń.
- To jest dżungla, skarbie. - Boże, co tu jeszcze jest?
Willie, Willie...
Czy to skrót od czegoś?
Willie to mój pseudonim zawodowy, lndiana.
Proszę się do niego zwracać dr. Jones.
To mój pseudonim zawodowy.
Po co nas tu zaciągnąłeś? Fortuna i sława?
Fortuna i sława.
To kawałek starego manuskryptu.
Ten piktogram przedstawia kapłana Sankarę.
Delikatnie, to ma tysiące lat.
- To jest napis? - Tak, w sanskrycie.
- Przestań. - Fragment legendy o Sankarze.
Wspina się na Mount Kailasa, by spotkać Siwę, hinduskiego Boga.
To jest Siwa? Co daje kapłanowi?
Kamienie. Bóg powiedział mu, by pokonał szatana.
Dał mu pięć świętych kamieni o magicznych właściwościach.
Magiczne kamienie?
Mój dziadek był magikiem, nosił w kieszeni królika.
Uszczęśliwił wiele dzieci i umarł w biedzie.
Magiczne kamienie, fortuna i sława... Słodkich snów, dr. Jones.
Gdzie idziesz? Na twoim miejscu spałbym bliżej.
Dla bezpieczeństwa.
Byłabym bezpieczniejsza, śpiąc razem z wężem.
Przestań, powiedziałam!
Nie cierpię tego słonia.
Lndy, spójrz!
Widzę, Shorty. To jest pałac Pankot.
Dr. Jones, co pan tam znalazł?
Nie podchodź tutaj.
O, lndy! Kradną nasze słonie.
Stąd pójdziemy pieszo.
- Dzień dobry. - Wyglądacie na zagubionych.
Ale gdzie was troje czułoby się jak w domu?
Nie zgubiliśmy się, jedziemy do Delhi. To jest panna Scott.
- A to pan Round. - Short Round.
A ja jestem lndiana Jones.
Dr Jones, sławny archeolog?
Trudno w to uwierzyć, prawda?
Po raz pierwszy usłyszałem o panu na studiach w Oksfordzie.
Chattar Lal, premier Jego Wysokości, Maharadży Pankotu.
- Jestem oczarowany. - Dziękuję bardzo.
Witamy w pałacu Pankot.
Oczarowany, co?
Shorty, gdzie moja brzytwa?
Mamy szczęście podejmować dziś wieczór wielu niespodziewanych gości.
- To jest kapitan... - Blumburtt, 11. Poona Rifles.
- Doktor Jones? - Tak jest, kapitanie.
Oddział kapitana odbywa rutynową inspekcję.
Brytyjczycy kontrolują nas przy każdej sposobności.
Mam nadzieję, że nie jesteśmy kłopotliwi?
Brytyjczycy bardzo się troszczą o swoje imperium.
Robią wszystko, byśmy się czuli jak dzieci pod dobrą opieką.
Pięknie wyglądasz.
Maharadża opływa w złocie.
Może to nie był taki zły pomysł, by tu przyjechać.
Wyglądasz jak księżniczka.
Panie Lal, jak nazywacie żonę maharadży?
Jego Wysokość nie ma jeszcze żony.
Lnteresujące. Może nie znalazł właściwej kobiety.
Jego Wysokość, stróż tradycji Pankotu,
Maharadża Pankotu -
Zalim Singh.
To jest maharadża? Dzieciak?
Może lubi starsze kobiety.
Kapitan Blumburtt opowiadał mi o historii pałacu
i o roli, jaką odegrał podczas rewolty sipajów.
Wydaje się, że Brytyjczycy nigdy nie zapomną buntu z 1857 roku.
Myślę, że inne wydarzenia, przed rewoltą,
sto lat wcześniej, za czasów Clive'a, są bardziej interesujące.
Jakie wydarzenia, dr. Jones?
Jeśli dobrze pamiętam, ten obszar, ta prowincja,
była centrum aktywności Thuggee.
- Wężowa niespodzianka. - Co za niespodzianka?
Dr. Jones, kult Thuggee nie istnieje już od prawie stu lat.
Thuggee oddawali cześć Kali, składając ofiary z ludzi.
Brytyjska armia uporała się tym problemem.
Przypuszczam, że nadal krążą opowieści o Thuggee.
Nie ma już żadnych opowieści.
Nie jestem tego pewien. Przybyliśmy z małej wioski.
Wieśniacy powiedzieli nam, że w pałacu Pankot zamieszkało zło.
Opowieści wieśniaków, dr. Jones! To tylko strach i folklor.
Martwi pan kapitana Blumburtta.
Nie martwię się, panie premierze. Ale zainteresowało mnie to.
- Co, nie je pani? - Jadłam robaki na lunch.
Daj mi czapkę.
- Po co? - Zwymiotuję do niej.
Wieśniacy powiedzieli, że pałac Pankot coś im zabrał.
W naszym kraju nie ma zwyczaju, by gość obrażał gospodarza, dr. Jones.
Przepraszam. Myślałem, że rozmawiamy o folklorze.
Przepraszam pana. Czy nie macie czegoś zwyczajnego, na przykład zupy?
Co dokładnie im ukradziono?
Šwięty kamień.
Widzi pan, kapitanie? Kamień.
Coś łączy...
...kamień wieśniaków z legendą o kamieniach Sankary.
Dr. Jones, wszyscy padamy ofiarą niegodziwych plotek.
Pamiętam, że w Hondurasie oskarżano pana o rabowanie grobów.
Prasa wyolbrzymiła ten incydent.
Czy sułtan Madagaskaru nie groził panu ścięciem głowy?
- Nie, nie mojej głowy. - Więc może ucięciem rąk?
Nie chodziło o moje ręce, tylko o...
- Nieporozumienie. - To samo mamy dzisiaj.
Słyszałem potworne opowieści o kulcie Thuggee.
Myślałem, że straszono nimi dzieci.
Później dowiedziałem się, że kult Thuggee istniał naprawdę
i był odpowiedzialny za okropne rzeczy.
Wstydzę się za to, co wydarzyło się tutaj dawno temu
i zapewniam pana, że to się nigdy nie powtórzy w moim królestwie.
Czy obraziłem pana? Jeśli tak, przepraszam.
A, deser.
Mrożone małpie móżdżki.
Sprawdzę, co robi Willie.
Tylko nie rób nic innego.
- Opowiesz mi później. - Spadaj.
Mam coś dla ciebie.
Nie sądzę, byś mi mógł dać to, czego pragnę.
Ach tak.
Jesteś miły. Może mógłbyś zostać moim pałacowym niewolnikiem?
Špisz w klejnotach, księżniczko?
Tak.
L w niczym więcej. Czy to cię szokuje?
Nic mnie nie szokuje. Jestem naukowcem.
- Więc prowadzisz badania. - Przy każdej okazji.
Jakie badania przeprowadziłbyś na mnie?
- Dotyczące nocnych zajęć. - Jaki krem kładę na twarz?
- W jakiej śpię pozycji? - Zwyczaje godowe.
- Miłosne rytuały? - Prymitywne praktyki seksualne.
- Jesteś autorytetem w tej dziedzinie? - Lata praktyki zawodowej.
Przebaczam ci, że byłeś szorstki. Czasem bywam trudna.
- Zaznałem gorszego! - Ale lepszego nie doświadczysz!
Nie wiem.
Będę musiał to zbadać. Dam ci odpowiedź rano.
Ty próżna małpo. Nie jestem taka łatwa.
Ja też nie jestem łatwy.
Wydaje ci się, że zawsze postawisz na swoim.
A ty jesteś zbyt dumny, by przyznać, że za mną szalejesz, dr. Jones!
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Będziesz z powrotem za pięć minut.
- Będę spał za pięć minut. - Pięć. Ty wiesz i ja wiem.
Pięć minut.
Cztery i pół.
"Pałacowy niewolnik".
"Nocne zajęcia"...
Jestem próżną małpą?
"Powiem ci rano"...
Co za tupet!
Nie ma go.
Nie przyszła. Nie chce mi się wierzyć, że tu jeszcze jestem.
Lndiana Jones. Nigdy nie zapomnisz tej nocy!
Wypuściłeś mnie z rąk!
Špij dobrze! Miłych snów!
Mogłam być twoją największą przygodą!
Dr. Jones, pański bicz!
Shorty, wyłącz to.
O! Lndy.
Bądź delikatny.
Tutaj jestem!
- Nikogo tu nie ma! - Ja jestem.
Lndy, zachowujesz się bardzo dziwnie.
Hej, jestem tutaj.
"Ldź śladami Siwy".
Co to znaczy?
"Nie zdradź Jego prawdy".
Shorty, idź po nasze rzeczy.
Ldź za mną, Short Round.
Stąpaj po moich śladach i niczego nie dotykaj.
Będę stąpał po pana śladach! Niczego nie będę dotykał!
Lndy!
- Stanąłem na coś. - Tak, coś jest na ziemi.
Jakbym nadepnął na kruche ciastko.
To nie są kruche ciastka.
Zaraz zobaczymy.
- To nie ciastka. - W porządku. Mam go.
Chodźmy. Tędy.
Stój. Nie zbliżaj się. Oprzyj się o ścianę, dobrze?
Powiedziałeś, żebym się oparł.
- To nie moja wina! - Willie, jesteśmy w tarapatach!
Willie.
Znowu się ubrudzę.
Zejdź tu, mamy kłopoty!
Kłopoty? Jakie kłopo...
- To nie żarty. - Tu jest dwóch nieboszczyków.
Pośpiesz się, bo będzie dwóch więcej!
Mam was prawie dosyć.
- Po co ten pośpiech? - Chodź i zobacz sama!
O, Boże. Gdzie ja jestem?
Lndy, gdzie jestem? Nic nie widzę.
- Spiesz się! - Dobrze.
O, złamałam paznokieć.
- Willie, spiesz się! - Weszły mi do włosów.
Zamknij się, Willie!
- Lndy, wpuść mnie! - Nie, to ty nas wypuść.
- Zamknij się! - Weszły mi na plecy.
- Musi być gdzieś mechanizm spustowy. - Co?
- Klamka do drzwi. - Nie, tylko otwory.
Znajdź właściwy otwór.
Szybko, Willie!
Ten drugi. Po prawej stronie.
W środku jest coś lepkiego. Nie zrobię tego.
Zrobisz. Włóż rękę do środka.
- Sam sobie włóż! - Teraz!
Dobrze!
Willie... zaraz zginiemy!
To jest miękkie.
Rusza się.
Mam.
Zdejmij to ze mnie!
To nie ja, to ona.
- Chodźcie, szybko! - Wychodź!
To obrzędy Thuggee. Oddają cześć Kali.
- Widziałeś kiedyś coś takiego? - Nikt nie widział tego od stu lat.
On nadal żyje.
To kamień, który ukradli z wioski. Jeden z kamieni Sankary.
Dlaczego tak świecą?
Gdy kamienie położy się obok siebie, lśnią ukryte w nich diamenty.
Diamenty?
- Diamenty? - Diamenty.
Zostańcie tu i bądźcie cicho. Shorty, miej ją na oku.
- Gdzie idziesz? - Schodzę na dół.
- Oszalałeś? - Nie wyjdę stąd bez kamieni.
Zginiesz w pogoni za fortuną i sławą.
Może...
...ale nie dzisiaj.
Uważaj.
Gdzie on idzie?
Uciekaj, Willie!
Doktorze Jones!
Ciągle powtarzam: "Jeśli chce pan długo żyć, niech mnie pan słucha".
Proszę, pozwól mi umrzeć.
Modlę się do Siwy o śmierć, ale nie umieram.
Zabierze mnie okrutna Kali.
- Jak? - Dadzą mi do wypicia krew Kali.
Zapadnę w głęboki sen Kali Ma.
- Co to jest? - Staniemy się tacy jak oni.
Będziemy żyć, ale jak w sennym koszmarze.
Jeśli wypijesz krew, nie obudzisz się.
Złapano cię na kradzieży kamieni Sankary.
Na początku było ich pięć.
Ale zagubiły się wskutek wojen. Sprzedali je złodzieje tacy jak ty.
Złodzieje tacy jak ja?!
Wciąż brakuje ci dwóch.
Sto lat temu, gdy Brytyjczycy napadli na tę świątynię,
kapłan ukrył ostatnie dwa kamienie w tych katakumbach.
Dlatego niewolnicy je przekopują.
- To niewinne dzieci. - Wydobywają dla nas klejnoty.
Szukają także ostatnich dwóch kamieni.
Wkrótce będziemy w posiadaniu pięciu kamieni Sankary
i Thuggees będą wszechmocni.
Ma pan wybujałą fantazję.
Nie wierzy mi pan?
Uwierzy pan, dr. Jones.
Zostanie pan żarliwym wyznawcą.
Cześć.
Dr. Jones! Proszę tego nie pić!
Proszę to wypluć!
Więcej się nie ośmielisz!
Zostawcie go w spokoju, dranie!
Brytyjczycy zostaną wybici. Potem opanujemy muzułmanów.
Następnie pozbędziemy się Boga żydów.
Wreszcie Bóg chrześcijan zostanie odrzucony i zapomniany.
Wkrótce Kali Ma zapanuje nad światem.
Dr. Jones...
Kali Ma nas ochrania.
Jesteśmy jej dziećmi.
Poświadczamy nasze oddanie ofiarą z ciała...
Co robicie?
...i krwi.
Twoja przyjaciółka widziała i słyszała.
Teraz nie będzie mówić.
Nie będę miała o tym pałacu nic miłego do powiedzenia.
Lndy, na Boga! Pomóż mi! Co się z tobą dzieje?
Chodź.
Lndiana.
Pomóż nam.
Proszę, otrząśnij się!
Nie jesteś jednym z nich.
Proszę, wróć do nas. Nie zostawiaj mnie.
Co robisz? Oszalałeś?
To niemożliwe.
Obudź się, Willie. Obudź się!
Dr. Jones. Niech pan się obudzi!
Doktorze Jones!
Lndy, kocham cię!
Obudź się, lndy!
Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Obudź się, lndy!
Czekaj, czekaj!
On jest mój.
Już w porządku, chłopcze.
Mola Ram!
Poluzuj.
Willie, obudź się!
Willie, to ja. Wróciłem.
O, lndy.
Lndy, mój przyjacielu.
Przepraszam, chłopcze.
Lndy, uciekajmy stąd.
Dobrze. Wszyscy.
Ja, ja!
Nie!
- Muszę go uratować! - Sam sobie poradzi.
Muszę uratować lndy'ego!
Dobrze, ratuj go.
Puść go. Zabiję cię, puść go!
Co mu się stało?
Masz, spróbuj tym.
To był czarny sen Kali.
Short Round!
Skończ to gadanie. Wsiadaj do wagonu!
- W porządku, lndy! - Wyjście jest przez lewy tunel.
Dziękuję.
Shorty, nie zostawaj w tyle!
- Dalej, lndy. - Uciekaj!
Shorty, uważaj.
Spiesz się!
Lndy, lewy tunel.
Nie, tamten lewy tunel!
Mamy towarzystwo.
- Zwolnij hamulec! - Co?
Przestań hamować. Musimy im uciec.
Shorty. Chodź tu i chwyć za hamulec.
- Uważaj na zakręty, bo wylecimy. - Dobra.
- Co robisz? - Pojedziemy na skróty.
Uważaj.
Lndy, pomóż!
Trzymaj się!
- Wciągnij go! - Puszczaj!
Puść go!
Dobrze. Hamuj, hamuj.
- Zwolnij. - Dobra.
- To był błąd, lndy! - No jasne.
Za szybko jedziemy. Rozbijemy się!
Wody, wody!
- Ogień. Palisz się! - Wody, wody!
Woda! Woda! Szybko!
Willie, uważaj!
Ldźcie na most!
Chodź, Willie. Tędy.
- O, Boże! - Chodźmy!
To solidny most. Chodźmy.
Zobacz, solidne drewno! Chodź!
Pomóż, spadam!
Ratunku!
To wcale nie jest zabawne.
Witam.
Puść ją, Mola Ram!
Nie jesteś w dobrej sytuacji do wydawania rozkazów.
Z tyłu!
Chcesz kamienie? Puść ich.
- Puść ich! - Niech pan je rzuci, dr. Jones.
One się znajdą, pan nie!
- Lndy! - Za tobą!
O, cholera!
Dalej.
Ldźcie!
Dalej!
Niech się pani trzyma. Będzie huśtawka.
O Boże!
O Boże! Czy on ma bzika?
Nie, to wariat.
Mola Ram, przygotuj się na spotkanie Kali w piekle!
Co robisz?
Lndy, zakryj serce!
O Boże!
O mój Boże!
Uważaj!
Nie!
Dalej, wychodzimy!
Kamienie są moje!
Zdradziłeś Siwę.
Zdradziłeś Siwę!
Nareszcie.
Wstrzymajcie ogień!
Wiedzieliśmy, że jesteś blisko, bo życie powróciło do naszej wioski.
Teraz zobaczysz magię kamienia, który nam przyniosłeś.
Tak, teraz rozumiem jego moc.
- Mogłeś go zatrzymać. - Żeby go zamknięto w muzeum?
- Pokryłby się kurzem, jak inne. - Mógł ci przynieść fortunę i sławę.
Wszystko się może zdarzyć. Do Delhi daleka droga.
Nie, dziękuję. Mam dosyć przygód z tobą.
Mimo tej świetnej zabawy, skarbie?
Jeśli myślisz, że z tobą pójdę,
po tym wszystkim, co przez ciebie przeszłam, to nie miej złudzeń!
Ldę do domu, gdzie nie żywią człowieka wężami i nie wyrywają serc.
To nie jest moja definicja świetnej zabawy!
Przepraszam pana. Potrzebuję przewodnika do Delhi.
Bardzo śmieszne.